Fikcyjna rozmowa dwóch osób
A: Muszę, powinnam, potrzebuję, … Tak często żyję idąc do przodu, spełniając potrzeby innych lub codzienne obowiązki. Robiąc rzeczy w domu, w pracy. Bo muszę. Bo potrzebuję. Bo tak jest rozsądnie. Bo przyniesie to zysk, bo to dobra opcja. Bo logicznie to jest najlepsze wyjście. I tak mi mija dzień za dniem, miesiąc za miesiącem, rok za rokiem. I żyję, osiągam sukcesy, zakładam rodzinę, dostaję awansy.
B: Aż przychodzi ten moment. Moment w którym stwierdzasz „nie chcę”.
A: Powinnam, warto, potrzebuję, muszę, ale nie chcę.
B: I co wtedy?
A: Przecież mam obowiązki, jedzenie do kupienia, dzieci do odebrania, projekty do zrobienia…. ale nie chcę. I choćby nie wiem co, to się nie zmienia. Mijają dni, tygodnie, miesiące. A ja dalej nie chcę. Dlaczego?
B: Bo zgubiłaś.
A: Co?
B: Siebie.
B: Bo robiłaś rzeczy bo trzeba, bo warto, bo powinnaś. I nie jest to złe. Zabrakło jednak tego co robiłaś dla siebie.
Nie dlatego, że tak jest rozsądnie, bo musiałaś albo potrzebowałaś. Ale robiłaś dlatego, że chciałaś. Bo bez robienia rzeczy, które ty chcesz, które tobie sprawiają przyjemność, które tobie przynoszą wartość przestajesz być sobą i stajesz się jedynie mechanizmem wykonawczym robiącym rzeczy dla innych. Przestajesz być sobą, osobą która ma pragnienia i chęci. Preferencje i potrzeby. I wtedy motywacja znika, działania przestają być ważne. Bo skoro nigdy nie robisz rzeczy dla siebie, to po co je robić?
Pamiętaj o sobie. I nie chodzi o to żeby robić tylko rzeczy dla siebie, ale żeby robić rzeczy z obowiązków oraz z chęci. Dla siebie i dla innych. Bo oba rodzaje są potrzebne.
Zrób więc coś dobrego dla siebie, dzisiaj. Nie dlatego, że musisz, ale dlatego że chcesz.
A: Dla siebie, bo chcę…